1934 FIFA Dünya Kupasý Tarihi, Ýstatistikleri ve Maç Detaylarý

Dünya Kupasý''nýn Avrupa kýtasýndaki bu ilk randevusu için FIFA, Ekim 1932''de Ýsveç''i saf dýþý býrakarak rotayý Ýtalya''ya çevirdi. 1934 organizasyonu, futbol tarihine "elemelerin zorunlu olduðu ilk turnuva" olarak geçti; zira 32 ülkenin katýlým talebi, kupayý bir seçme sürecine zorlamýþtý. Ancak bu heyecana gölge düþüren bir boykot vardý: Son þampiyon Uruguay, dört yýl önce Montevideo''ya gelmeyen Avrupalýlara nazire yaparak kupayý reddetti ve Dünya Kupasý tarihinde þampiyonun unvanýný korumaya gelmediði tek turnuva yaþandý. Britanya ülkeleri ise henüz kendi kabuklarýndan çýkmaya niyetli deðildi.

Turnuvanýn en ilginç paradoksu, ev sahibi Ýtalya''nýn kendi düzenlediði þampiyonaya katýlabilmek için Yunanistan ile eleme maçý oynamak zorunda kalmasýydý. Sahadaki futbol ise tam bir gol þöleniydi; filelerin 70 kez havalandýðý organizasyonda maç baþýna 4.12 gibi muazzam bir gol ortalamasý yakalandý. Finalde Çekoslovakya''yý dize getiren "Gök Mavililer", turnuva genelinde rakip filelere gönderdikleri 12 golle hem hücumun hem de kupanýn zirvesine yerleþtiler.

Hakem dünyasýnda ise henüz 28 yaþýndaki Ýsveçli Ivan Eklind, finalin düdüðünü çalarak tarihin en genç final hakemi unvanýný cebine koydu. Ancak bu sportif baþarýlarýn ardýnda, dönemin siyasi iklimi tüm aðýrlýðýyla hissediliyordu. 1934 Dünya Kupasý, sahadaki taktik savaþlarýn ötesinde, Benito Mussolini''nin faþist rejimini dünyaya pazarladýðý devasa bir propaganda sahnesine dönüþtü.

1934 FIFA Dünya Kupasý, futbolun sadece bir spor deðil, kitleleri etkileyen devasa bir sosyopolitik güç olduðunun kanýtlandýðý ilk büyük sahne olarak tarihe geçti. Ev sahibi Ýtalya''nýn, Giuseppe Meazza’nýn liderliði ve Vittorio Pozzo’nun "Metodo" sistemiyle kazandýðý bu þampiyonluk, Avrupa futbolunun teknik ve fiziksel üstünlüðünü dünyaya ilan etti. Özellikle finalde Çekoslovakya’ya karþý sergilenen geri dönüþ ve uzatmalarda gelen zafer, "Azzurri" efsanesinin temellerini Roma''nýn tarihi atmosferinde en saðlam þekilde attý.

Turnuva boyunca filelerin 70 kez havalanmasý ve Avusturya’nýn "Wunderteam"i gibi estetik futbolun temsilcilerinin sergilediði performans, futbolun taktiksel evrimini hýzlandýrdý. Ancak sahadaki bu parýltýlý futbolun yanýnda, organizasyonun Mussolini rejiminin gölgesinde kalmasý ve Güney Amerika ülkelerinin boykotlarý, futbol tarihinin bu dönemini hep bir tartýþma noktasý olarak býraktý. Her þeye raðmen 1934, Dünya Kupasý''ný bir dünya markasý haline getiren ve rekabeti kýtalararasý boyuttan profesyonel bir endüstriye taþýyan en önemli kilometre taþý oldu.

Ýtalya’nýn Roma semalarýnda yükselen bu ilk þampiyonluk kupasý, beraberinde yeni bir soruyu da getirdi: Bu hegemonya sürdürülebilecek miydi? Avrupa''da savaþýn ayak sesleri duyulmaya baþlarken, futbol topu bu kez 1938 yýlýnda Fransa topraklarýnda dönmeye hazýrlanýyordu. Ýtalya, unvanýný korumak ve tarihin ilk "üst üste iki kez þampiyon olan takýmý" olmak için rotasýný Paris’e çevirirken, futbol dünyasý artýk çok daha sert ve çok daha görkemli bir randevunun eþiðindeydi.